เวลาที่ลืมตา...ในตอนเช้า

กูมักจะเห็นแสงแดดอ่อนๆรำไรลอดมาจากชายผ้าม่านพลิ้ว โผล่มาทักทาย

ก่อนที่สายตาของกูจะปรับโฟกัสได้ ... ก่อนที่จะรวบรวมสติให้เข้าร่องเข้ารอย

คำถามที่ถูกสะสมมาจากเมื่อคืนก็ถูกสำรอกออกมาอีกครั้ง

.

.

.

กู...ลืมตา

กู...ยังคงหายใจ ... หายใจอย่างนั้นหรือ ~

.

.

.

ในชีวิตคนเราที่เกิดมาหนึ่งครั้ง- เรามีชีวิตยาวนานโดยเฉลี่ยเท่าไร ?

มีความสำเร็จที่คลุกเคล้ากับความพ่ายแพ้เป็นอัตราส่วนต่อกันเท่าไร ?

.

.

.

กูยังคงเป็นปุถุชนเป็นบัว .. ที่ยังไม่โผล่พ้นขึ้นมาเจอแสงอาทิตย์ในอากาศ

เวลาหยุดนิ่ง

สมองจะหยุดนิ่งอย่างนั้นหรือ....ไม่ใช่กู

กูมีชีวิตขึ้นกับลมหายใจ

.

.

.

ไม่รู้ว่ากูจะเป็นมนุษย์ที่มีอายุต่ำกว่าเฉลี่ยหรือสูงกว่าเฉลี่ย

แต่ที่กูรู้

ตัวกูตอนนี้เปลี่ยนแปลงไปมากกว่าที่กูเป็นอยู่

กูคิดถึง

กูแสวงหา

กูต้องการ

และกูยังคงเวียนว่ายโดยไม่เคยหลุดพ้น

แต่

.

.

.

.

กูนิ่งลง

นิ่งลง

.

.

.

.

.

นิ่งลง

.

.

.

.

นิ่งลง

.

.

.

นิ่งลง

.

.

นิ่งลง

.

แล้วในที่สุด

ก็แหลกสลายและดับราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน

program lab14;

Var NAME : string;
PromotionType : char;
payment, paymentall : real ;
Calltime : integer ;
i, j : integer ;
Total : real;

Begin
writeln('---------------------------------------------------------------');
writeln('Name Promotion Type Minute Called Payment');
writeln('---------------------------------------------------------------');

Total := paymentall;
for i:= 1 to 10 do
Begin
Readln(NAME);
Readln(PromotionType);
Readln(Calltime);

Case PromotionType of
'A' : paymentall := (3)+(Calltime-1);
'B' : Begin
Case Calltime of
1..5 : payment := 5;
6..10 : payment := 10;
11..15: payment := 15;
else
begin
paymentall := (Calltime)+payment
end;
End;
End;
'C' : paymentall := (0.25)+((Calltime-1)*2.50);
'D' : paymentall := Calltime*2 ;

End;
Total := Total+paymentall;
writeln( NAME,' ',PromotionType,' ',Calltime:2,' ',Paymentall:5:2);
End;
writeln('---------------------------------------------------------------');
writeln('Total payment received ',Total:4:2);
writeln('---------------------------------------------------------------');

End.

โลกหมุนด้วยความรัก

แต่โลกของกูไม่มีแรงโน้มถ่วงและหยุดตรึงกับที่

ใครบางคน ฆ่ากูให้ตายลงไป

ให้กูคอยจมจ่อมอยู่กับอดีตที่กูไม่สามารถลบเลือน

กูไม่สามารถลืมตาขึ้นในวันที่ท้องฟ้ามีสีฟ้าสดใส

ดวงตาของกูยังคงจ้องมองอยู่ที่กล่องความทรงจำที่ลึกที่สุดในหัวใจ

กูเศร้า

กูร้องไห้

และ สุดท้ายกูรักเขา

และ เต็มใจ

กูพอใจที่จะอยู่ในพื้นที่ที่กูปิดกั้นไว้ ... รอคอยวันใดวันหนึ่งที่เขาจะกลับมาที่ตรงนี้

และพบว่ากูนั่งเพียงเพื่อรอคอยการกลับมาของเขา

เท่านั้นเอง

วันนี้

กูเริ่มเคลื่อนไหว

โลกเริ่มหมุนอีกครั้ง

แต่กูกลัวว่าซักวัน

โลกของกูจะหมุนกลับมานิ่งเช่นเดิม